Organizacja i finansowanie

Wypłata świadczeń została powierzona rejonowym (powiatowym) urzędom pracy przekazanym w wyniku reformy administracji terenowej samorządowi powiatowemu z pewnym opóźnieniem (od 2000 r.). Dla finansowania świadczeń stworzono odrębny Fundusz. Pracy jako fundusz celowy oraz wprowadzono składkę płatną przez pracodawców w wysokości 3% wypłat na wynagrodzenia (obniżoną w 2000 r. do 2,45%), a pobieraną przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przy składce ubezpieczeniowej i przekazywanej Funduszowi. Przytłaczającą część - bo rzędu 80% - wydatków Funduszu pochłaniają zasiłki, a nie środki aktywizacji zawodowej, takie jak szkolenia, przekwalifikowania, roboty interwencyjne i publiczne, pożyczki na usamodzielnienie, pomoc w tworzeniu nowych miejsc pracy. W 2000 r. przeciętna liczba wypłacanych zasiłków dla bezrobotnych wynosiła 535 tyś., zasiłków przedemerytalnych 221 tyś. i 54 tyś. świadczeń przedemerytalnych. Dla porównania w 1995 r. liczba zasiłków przy mniejszym bezrobociu wyniosła 1346 tyś., co ilustruje przyjęty kierunek podjętej polityki. System zasiłków dla bezrobotnych stanowi w istocie określoną formę ubezpieczenia, choć bez użycia tego określenia w ustawie. Spełnia bowiem kryteria wyróżniające tę formę instytucji prawnej, a w szczególności wspólnego funduszu i składki. Brak składki po stronie pracowniczej nie przesądza o braku charakteru ubezpieczeniowego. Brak ten występuje jako znamienny w ubezpieczeniu wypadkowym i rodzinnym.
Warto zerknąć także na :