Struktura organizacyjna
System społecznej służby zdrowia opierał się na organizacji zespołów opieki zdrowotnej wprowadzonej w 1973 r. i finansowanej z budżetu państwa, prawo do bezpłatnych jej usług przysługiwało zaś pracownikom i innym ubezpieczonym, to jest praktycznie ogółowi ludności. W Polsce ustawą z 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej stworzono podstawę do tworzenia samodzielnych publicznych zakładów opieki zdrowotnej w miejsce dotychczasowych zespołów tej opieki. Ich działanie zostało oparte na zasadach wewnętrznego rynku świadczeń medycznych zamiast wyłącznie na zasadach budżetowych, a więc jednocześnie z podjęciem podobnych reform jak w Anglii. Uzyskały one również możność podejmowania zadań uzupełniających ich środki finansowe, co objawiło się zwłaszcza w pobieraniu opłat od pacjentów spoza rejonu ich działania. W 1993 r. wydano rozporządzenie w sprawie umów z prywatnymi dostawcami świadczeń medycznych. Niemniej jednak aż do roku przeprowadzenia reformy, czyli 1999 r., zdecydowana większość zakładów nie została usamodzielniona. Brak usamodzielnienia się upatrywano głównie w słabości kadry zarządzającej, która nie chciała podejmować niepopularnych decyzji przy oporze pracowników i przy silnych wpływach partii politycznych i związków zawodowych.
Warto zerknąć także na :